بحران قفقاز و دست درازی روسیه به گرجستان که در توجیه واکنش به حمله نظامی گرجی ها بود و البته قانع کننده نیز نبود و هم چنین تقویت قوای نظامی-کشتیرانی روسیه در دریاهای مدیترانه و سیاه و همچنین سعی در بهبود روابط با سوریه که می تواند پایگاهی باشد مناسب برای دفع حملات احتمالی در کنار حمایت از ایران در برابر عدم اجرای مصوبه های دیگر شورای امنیت بر علیه ایران که در جهت افزایش اجبار ایران برای حمایت از روسیه است کافی بود که گمانه زنی این رود که در فکر راهبران روسی اتفاقاتی تازه روی داده است. اتفاقاتی که به اقدامات بالا ختم نشده است و روس ها در حرکتی نمادین و تازه کتابی را برای تدریس در مدارس خود ویرایش و انتخاب کرده اند که در جهت تقویت حس ناسیونالیستی نسل آینده ی آن هاست. نسلی که با خواندن این کتاب استالین (رهبر فقید کمونیستی دوران شوروی سابق) را به عنوان نمادی از وطن پرستی خواهد شناخت. و یروی از چنین تفکراتی را تنها اجماع حول محوری چون استالین خواهد دید و ای بسا حمایتی خود را از اقدامات این روزهای روسیه بکند. به زعم بنده چنین می رود که روس ها با اقداماتی از این دست خاطره ی شوروی را زنده می کنند . دراز کردن دست دوستی به سمت ایران در شرایط امروز که از لحاظ به هم ریختگی اوضاع کم از دوران قاجاریه ندارد نشان از چنین تحولات نوآورانه ای در ذهن رهبران روسی بالاخص مدودف نخست وزیر کنونی روسیه خبر می دهد. مدودفی که تمام تفکراتش در حوزه بین الملل همراه با حمایت ولادیمیر پوتین از او همراه است و نشان از یکارچگی حداقل ظاهری حکومت روسیه دارد. در هر حال روسیه و یا شوروی..استالین یا پوتین...کمونیستی-دیکتاتوری یا دموکراسی همه و همه بیشتر بر جذابیت این قسمت از کره ی زمین می افزاید.